ตอนนี้รู้สึกว่าชักจะเสพติด หนังสือของมูราคามิ มากขึ้นกว่าเดิม
จากสมัยก่อน อ่าน เสพ อ่าน จบ หยุด เว้น อ่านงานของคนอื่น จบ หยุด อ่านงานของคนอื่น หยุด แล้วค่อยอ่านของมูราคามิเล่มถัดไป
มาเป็น อ่านหนังสือของมูราคามิ จบ เว้น อ่านหนังสือของมูราคามิ จบ และ ต่อด้วยอ่านหนังสือของมูราคามิ จบ... และกำลังอ่านหนังสือของมูราคามิ
ถอยมานิดนึง ไม่แน่ใจว่าเสพติดอะไรกันแน่ องค์ประกอบหลักน่าจะมาจาก ส่วนประกอบแบบมูราคามิ
ความแปลกใหม่ แปลกดี แปลกอีกแล้ว
ตัวละครประหลาด ตัวละครน่ารัก ตัวละครเลวประหลาดน่าสงสาร
ภาษา ความห้วนความเอื่อย จังหวะ สำนวนการแปลของนพดล เวชสวัสดิ์....
ความงง งงสงสัย สงสัยอยากรู้ แต่..งง และสนุกสนาน ฯลฯ
แต่เพิ่งจะตระหนักว่า ความเหงาของหนังสือ และ ตัวละคร อาจเป็นสาเหตุหลักให้เราติด
...
บันทึกนกไขลาน ชายว่างงานเหงา แม่บ้านเหงา หญิงประหลาด นายทหารวัยเกษียณเหงา...
คาฟคา ออนเดอะชอร์ และคุณนาคาตะ เด็กเหงา ชายแก่เหงา แมวเหงา ห้องสมุดเหงา บรรณารักษ์เหงา...
...
เมื่อคิดได้ ตระหนักได้ อือม..น่ากลัวมาก หรือว่าเราเหงาขึ้น ทั้งๆที่คิดว่าไม่..หรือว่าเราชอบความเหงา
หรือว่าเราเสพติดความเหงา
หรือว่าเราอ่านเพื่อการบำบัด
อ่านหนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยวแล้วเป็นไงบ้าง โดดเดี่ยวจริงหรือเปล่าหนอ
